Grubodziób

Coccothraustes coccothraustes

Rząd: Wróblowe (Passeriformes)

Rodzina: Łuszczakowate (Fringillidae)

Opis piór Jak czytać opisy piór?


P-lotki: czarne. Wierzchołki piór z intensywnym, niebieskim połyskiem. Lotki P9-6 posiadają na chorągiewkach wewnętrznych wyraźnie odcięte białe pola, kształtem przypominające prostokąty / nieregularne trapezy. Pola te występują w połowie długości chorągiewek, sięgają ich krawędzi, często także i stosin. Lotki P5-1 na chorągiewkach wewnętrznych również mają wyraźne, białe pola, ale są one bardziej rozległe. Prostokątne pole rozciąga się wzdłuż krawędzi w kierunku nasady chorągiewki, niemal sięgając stosiny; przy samej stosinie pozostawione jest czarne pole. Lotki P1-5 mają specyficznie wycięte kształty wierzchołków, charakterystyczne tylko dla tego gatunku. Stosiny czarne, palce krótkie.

● Emarginacja zewnętrzna: P8-6

● Emarginacja wewnętrzna: P9-6

S-lotki: czarne. Wierzchołki piór z intensywnym, niebieskim połyskiem. Lotki S1-6 posiadają na chorągiewkach wewnętrznych wyraźne, białe pola, o nieco nieregularnych kształtach. Pola te występują przy krawędziach, w dolnej połowie długości chorągiewek; nie sięgają stosin. Lotki S1-5 mają specyficznie wycięte kształty wierzchołków, charakterystyczne tylko dla tego gatunku. Lotki S7-9 są czarniawe przy stosinach i w dolnej połowie chorągiewek zewnętrznych, szare na chorągiewkach wewnętrznych, a w mniej więcej górnej połowie długości obu chorągiewek są jasnobrązowe (czasem S7 może być całe czarno-szare); granice tych kolorów są zwykle mocno rozmyte. Stosiny czarne.

Sterówki: czarne. Na wierzchołkach chorągiewek wewnętrznych występują białe pola. Idą one wzdłuż krawędzi i wzdłuż stosin, wyraźnie odcinają się od dolnych, czarnych części chorągiewek. Zasięg białego pola jest największy na T6 i maleje w kierunku wewnętrznych sterówek. Może mieć zasięg nawet do połowy długości chorągiewek. Na T1 może występować biała plama na wierzchołku, ale zdarza się że kolor biały zanika już na T3. Na chorągiewkach zewnętrznych przy wierzchołkach występuje, w różnym stopniu nasilenia, kolor biały, szary i brązowy. Sterówka T2, a czasem i T3 ma całą chorągiewkę zewnętrzną szaro-brązową. Sterówka T1 jest szara, czarna jedynie u nasad chorągiewek (ilość czerni zróżnicowana), a przy wierzchołkach jest jasnobrązowa (kolor ten ma zasięg mniej więcej do połowy pióra); same wierzchołki piór, jak już wspomniano, mogą być białe. Kolor stosiny zależy od koloru przylegających chorągiewek.

Dymorfizm płciowy: u samic P-lotki na chorągiewkach zewnętrznych posiadają jasnoszare, wyraźne krawędzie. Zaczynają się one w połowie długości chorągiewek i na palczastych lotkach ciągną się aż po wierzchołki piór (prócz P10, która ma całą chorągiewkę zewnętrzną czarną), natomiast na bardziej wewnętrznych P-lotkach kolor jasnoszary nie sięga połyskujących na niebiesko wierzchołków. Ilość szarego zanika w kierunku P1. Na lotkach S1-6 występują szerokie, jasnoszare krawędzie chorągiewek zewnętrznych, sięgające wierzchołków piór. Sterówki z reguły posiadają trochę większy udział koloru szarego i brązowego, oraz nieco mniejszy zasięg białych wierzchołków (aczkolwiek występuje tu duża zmienność!).

Zdjęcia piór


 P-lotki, samica
 S-lotki i sterówki, samica

Zdjęcia skrzydeł i ogonów


 Skrzydło samca
 Ogon samca